Hatay’da Noel: Birlikte Atan Kalplerin Şehri

Noel, bazı şehirlerde yalnızca takvim yaprağında bir gündür. Ama Hatay’da Noel, sokaklara sinen bir hatıradır; taş duvarların, eski kiliselerin, camilerin ve havraların arasında yankılanan ortak bir nefes gibidir. Burada Noel, sadece bir inancın değil, birlikte yaşamanın bayramıdır.

Hatay’da Noel geldi mi, dar sokaklar başka bir sessizliğe bürünür. Bu sessizlik bir durgunluk değil; aksine, yüzyıllardır birbirine saygıyla bakan kalplerin huzurudur. Antakya’nın eski mahallelerinde ışıklar yanarken, bir evden tarçın kokusu yükselir, bir diğerinden kahve… Bir sokak ötede çan sesi duyulur, hemen ardından ezanın vakti yaklaşır. Bu şehirde sesler asla birbirini bastırmaz; aksine birbirini tamamlar.

Hatay, belki de Türkiye’de Noel’in en doğal yaşandığı şehirlerden biridir. Çünkü burada bayramlar “öteki”nin değil, “bizim”dir. Bir Hristiyan komşunun kapısı çalındığında, içeride sadece Noel sofrası değil, dostluk da vardır. Bir Müslüman komşu o sofraya misafir olduğunda, bu bir hoşgörü gösterisi değil; hayatın olağan akışıdır.

Bu topraklar yüzyıllardır farklı inançlara beşiklik etmiş, acıyı da sevinci de ortak yaşamayı öğrenmiştir. Hatay’da Noel, geçmişten bugüne taşınan bir hatıranın adıdır. Roma’dan Bizans’a, Osmanlı’dan bugüne uzanan bu kültürel süreklilik, insanlara birbirine tutunmayı öğretmiştir. Belki de bu yüzden Hatay’da Noel, sadece ışıklarla değil, umutla da aydınlanır.

Son yıllarda yaşanan acılar, depremler, kayıplar… Hepsi bu şehrin kalbinde derin izler bıraktı. Ama Hatay, küllerinden doğmayı bilen kadim bir şehir. Noel, bu yüzden burada yalnızca bir kutlama değil; yeniden ayağa kalkma iradesinin de simgesidir. Yıkılan duvarların arasında hâlâ sevgi varsa, bu şehir yaşamaya devam eder.

Noel akşamı Hatay’da yürürken, bir çocuğun elindeki mumda geleceği görürsünüz. Bir annenin duasında umudu, bir babanın sessiz bakışında sabrı… Ve anlarsınız ki Hatay’da Noel, sadece bir inanç meselesi değil; insan kalabilmenin bayramıdır.

Bu şehir bize şunu hatırlatır: Farklılıklar ayrılık değil, zenginliktir. Aynı sofrada oturabilen insanlar, aynı yarınlara da yürüyebilir.